21 سپتامبر 2026
خدمت جوانان: توجه به نوجوانی که دیگر در کلیسا حاضر نمی‌شود
نوجوانان تقریباً هرگز در یک لحظه دراماتیک گروه جوانان را ترک نمی‌کنند. نوجوانی که هر جمعه روی همان صندلی می‌نشست، یک هفته نمی‌آید، هفته بعد هم نمی‌آید، و سپس آن صندلی خالی می‌ماند. هیچ‌کس این موضوع را اعلام نمی‌کند. هیچ زنگ خطری به صدا در نمی‌آید. و تا زمانی که کسی بپرسد، ممکن است ماه‌ها گذشته باشد.
من یک مهندس نرم‌افزار هستم و از سال 2019 مسیحی شده‌ام. در این مدت شاهد بوده‌ام که افراد به‌آرامی از کلیسا فاصله می‌گیرند، برخی به سمت تنهایی و افسردگی، و برخی به سمت بی‌ایمانی می‌روند، در حالی که هیچ‌کس به‌موقع متوجه این موضوع نمی‌شود. نوجوانان در میان آسیب‌پذیرترین افراد در این مسیرِ فاصله گرفتن هستند. این نوشته درباره این است که چرا آن‌ها بدون گفتن چیزی می‌روند، و اینکه یک رهبر جوانان، یک شبان و والدین چگونه می‌توانند با هم همکاری کنند تا این موضوع را زودتر متوجه شوند.
ما در دنیایی سقوط‌کرده زندگی می‌کنیم
عیسی هرگز به ما وعده نداد که امور آن‌طور که ما امیدواریم پیش خواهد رفت. او به صراحت به ما فرمود: «در دنیا زحمت خواهید داشت» (یوحنا 16:33)، و کتاب‌مقدس دشمن را چنین توصیف می‌کند که «مانند شیری غُرّان در گردش است و کسی را می‌طلبد تا ببلعد» (1 پطرس 5:8).
یک نوجوان، یکی از جوان‌ترین گوسفندان در گله است و ربودن او از همه آسان‌تر است. عیسی فرمود که دزد «جز برای دزدیدن و کشتن و هلاک کردن نمی‌آید» (یوحنا 10:10). وقتی یک جوان از اتاق جوانان ناپدید می‌شود، دلیلش را جویا شوید. همیشه موضوع جدی نیست، اما همیشه ارزش بررسی کردن را دارد.
نوجوانان به‌ندرت به بزرگسالان می‌گویند که چرا دیگر به کلیسا نمی‌آیند
بیایید صادق باشیم: حتی بزرگسالان هم پیامی نمی‌فرستند که بگویند: «شبان، تصمیم گرفته‌ام دیگر نیایم. از همه چیز ممنونم. اگر می‌خواهید نظرم را تغییر دهید، راحت باشید و تماس بگیرید.» اگر بزرگسالان چنین کاری نمی‌کنند، نمی‌توانیم از نوجوانان انتظار داشته باشیم که انجام دهند.
سکوت، خود اغلب ناشی از مشکل است. یک نوجوان ممکن است احساس شرم یا گناه کند. آن‌ها ممکن است کاری انجام داده باشند که معتقدند گناه است، و دشمن در گوششان زمزمه می‌کند: «تو دیگر لیاقت بازگشت به آنجا را نداری.» گفتنِ «من دیگر نمی‌آیم» خطرناک به نظر می‌رسد، زیرا ممکن است کسی بپرسد چرا، و بیان دلیل آن برایشان بسیار ناخوشایند، خجالت‌آور یا ترسناک است که بخواهند آن را به زبان بیاورند. آن‌ها حتی ممکن است از تنبیه شدن بترسند.
بنابراین آن‌ها بی‌سروصداترین گزینه موجود را انتخاب می‌کنند. آن‌ها دیگر در کلیسا حاضر نمی‌شوند.
وقتی سکوت، چیزی سنگین‌تر را پنهان می‌کند
گاهی اوقات آنچه در پسِ این سکوت نهفته است، افسردگی و گاه حتی افکار آسیب رساندن به خود یا خودکشی است. این‌ها دقیقاً همان لحظاتی هستند که یک جوان بیش از هر زمان دیگری به مراقبت نیاز دارد، و دقیقاً همان لحظاتی هستند که درِ گفتگو را بر روی آن می‌بندد.
اگر احساس می‌کنید که یک نوجوان ممکن است در معرض خطر باشد، این بار را به‌تنهایی به دوش نکشید. اگر شرایط امن است، به والدین یا سرپرستان آن‌ها اطلاع دهید. از رویه‌های حفاظتی کلیسای خود پیروی کنید و آن‌ها را به دریافت کمک حرفه‌ای از پزشک، مشاور یا خدمات بحران محلی تشویق کنید. یک شبان و یک پزشک با هم در رقابت نیستند. نوجوانی که در معرض خطر است به هر دو نیاز دارد.
تعارض با همسالان، فشار مدرسه و مسائل خانوادگی
گاهی دشمن مستقیماً به ما حمله می‌کند و گاهی از طریق اطرافیانمان. برای نوجوانان، این معمولاً به معنای یکی از سه مورد زیر است:
- تعارض با همسالان و قلدری. جوانی که مورد قلدری قرار می‌گیرد، شاید توسط کسی در گروه جوانان، اغلب چیزی نمی‌گوید. آن‌ها انتظار دارند که کسی به حرفشان گوش ندهد، یا شکایت کردن فقط اوضاع را بدتر کند.
- فشار مدرسه. امتحانات، تکالیف، ورزش، و انتظاراتی که همه از آن‌ها دارند. کلیسا اغلب اولین چیزی است که یک نوجوان کنار می‌گذارد.
- مسائل خانوادگی. تنش در خانه، جدایی، فشارهای مالی یا والدی که دیگر به کلیسا نمی‌آید، همگی می‌توانند به آرامی یک نوجوان را از کلیسا دور کنند.
هر غیبتی یک بحران نیست. اگر خانواده‌ای به خاطر شغل یکی از والدین به شهر دیگری نقل‌مکان کرده باشد، این بخشی از زندگی است. اما اگر دلیل آن قلدری، افسردگی یا مشکلات خانوادگی باشد، شما همچنان می‌توانید کمک کنید. نه برای مدتی طولانی، و نه اگر هرگز از آن مطلع نشوید.
«مردم ایمان خود را از دست داده‌اند» به ندرت تمام ماجراست
من خادمین بسیاری را دیده‌ام که هر هفته صندلی‌های خالی در اتاق کودکان، اتاق جوانان و سالن اصلی دارند. وقتی می‌پرسم چرا، اغلب آهی می‌کشند و چیزی شبیه به این می‌گویند: «ما قبلاً افراد زیادی داشتیم، اما مردم ایمان خود را از دست داده‌اند.»
پس از مشاهده دقیق‌تر، به این نتیجه رسیدم که این معمولاً دلیل واقعی نیست. نوجوانان همه با هم ایمان خود را از دست نمی‌دهند. بسیاری از آن‌ها در رنج هستند و وقتی از کلیسا فاصله گرفتند، کسی متوجه نشد.
صندلی‌های خالی یک هشدار هستند. دشمن گوسفندان را از گله بیرون می‌کشد. ما باید به دنبال آن‌ها برویم و آن‌ها را بازگردانیم، همان‌طور که شبان در لوقا 15 نود و نه گوسفند را رها می‌کند تا آن یکی را بیابد. ⟦Velad y Orad⟧ ⟦Velyora⟧
رهبر جوانان چگونه باید ارتباط برقرار کند
چه کسی ارتباط برقرار می‌کند، تفاوت ایجاد می‌کند.
یک نوجوان، رهبر جوانان خود را می‌شناسد. آن‌ها هر هفته با هم صحبت می‌کنند. اگر شبان ارشد پس از چند بار غیبت از «بالا» تماس بگیرد و بپرسد که چرا دیگر نمی‌آیند، این کار محبت‌آمیز به نظر نمی‌رسد. بلکه به نظر می‌رسد که اوضاع وخیم شده و آن‌ها دچار دردسر شده‌اند.
رهبر جوانان کسی است که می‌تواند به طور طبیعی و از طریق کانال‌هایی که قبلاً با آن نوجوان استفاده می‌کرده، ارتباط برقرار کند:
«سلام، چطوری؟ دلم برایت تنگ شده، گروه هم همین‌طور. می‌شود این هفته با هم صحبت کنیم؟»
و اگر حضور در کلیسا در حال حاضر برایشان دشوار است، پیشنهاد دهید که شما به سراغشان بروید. «اگر تمایلی به آمدن نداری، خوشحال می‌شوم تو را ببینم. قهوه بخوریم؟ در پارک؟ هر جا که دوست داری.» از خط‌مشی حفاظتی کلیسای خود پیروی کنید، که در بیشتر مکان‌ها به معنای ملاقات در مکانی عمومی و مطلع نگه داشتن والدین است.
چرا شبان نمی‌تواند این کار را به تنهایی انجام دهد
در یک کلیسای کوچک، شبان تک‌تک نوجوانان را به نام می‌شناسد. در یک کلیسای بزرگ، گروه جوانان به تنهایی می‌تواند از برخی کلیساهای کامل بزرگ‌تر باشد. هیچ شبان ارشدی نمی‌تواند وضعیت همه را پیگیری کند. بنابراین مراقبت باید تقسیم شود. هر رهبر از بخشی از گله که به او سپرده شده است، مراقبت می‌کند (اول پطرس ۵:۲).
اطلاع دادن به والدین، بدون بدتر کردن اوضاع
والدین بخشی از این تصویر هستند. برخی دقیقاً می‌دانند چه خبر است. تعداد کمی از آن‌ها بخشی از دلیل ماجرا هستند و ممکن است فرزندشان را از آمدن دلسرد کنند. اکثر آن‌ها هیچ اطلاعی ندارند.
مدارس این موضوع را به‌خوبی می‌دانند. مدرسه درباره دانش‌آموزی که غایب است با خانه تماس می‌گیرد و والدین شوکه می‌شوند. آن‌ها فکر می‌کردند فرزندشان هر روز صبح به مدرسه می‌رود و هر بعدازظهر به خانه برمی‌گردد. کلیسا تفاوتی ندارد. والدین تصور می‌کنند نوجوانشان هر جمعه در گروه جوانان است، در حالی که هفته‌هاست که نیامده است.
رهبر جوانانی که اطلاعات تماس والدین را دارد، می‌تواند تماس بگیرد و بپرسد: «آیا همه چیز برای پسرتان خوب است؟ مدتی است او را در گروه جوانان ندیده‌ایم.» مهربان باشید و اتهام نزنید. اگر مشکوک هستید که خودِ خانه بخشی از مشکل است، با شبان خود صحبت کنید و قبل از تماس با هر کسی، از رویه‌های حفاظتی خود پیروی کنید.
چند پیامک و تماس تلفنی می‌تواند مسیر یک زندگی را تغییر دهد.
توجه کردن نیاز به تلاش دارد
همه این‌ها به این بستگی دارد که به‌موقع بدانیم کسی دیگر نمی‌آید. در یک اتاق جوانان شلوغ، با چهره‌های جدید و آشنا که با هم ترکیب می‌شوند، یک غیبت می‌تواند هفته‌ها مورد توجه قرار نگیرد.
این بخشی از دلیلی است که من Velyora را ساختم. نام آن از عبارت اسپانیایی Velad y Orad گرفته شده است که به معنای بیدار باشید و دعا کنید است. اعضا با اسکن کردن یک کد QR با دوربین گوشی خود اعلام حضور می‌کنند. هیچ برنامه‌ای برای نصب وجود ندارد و یک خانواده می‌تواند فرزندان خود را با هم از طریق یک گوشی ثبت کند. در طرح پولی، Velyora به شبان اطلاع می‌دهد که یک عضو ثابت غایب بوده است. شما می‌توانید به یک رهبر جوانان، گروه خودش را بدهید و نه چیز دیگری، تا او ببیند چه کسی به گروه جوانان آمده است بدون اینکه کل کلیسا را ببیند. جزئیات شخصی اعضا، مانند نام‌ها، مخاطبین و درخواست‌های دعا، روی دستگاه خودشان رمزگذاری شده است، بنابراین حتی من هم نمی‌توانم آن‌ها را بخوانم.
نرم‌افزار از کسی مراقبت نمی‌کند. اما می‌تواند به شما بگوید که کسی غایب است، در حالی که هنوز فرصت دارید به دنبال او بروید.
پرسش‌های متداول
چگونه می‌توانیم حفظ اعضا در خدمت جوانان را بهبود ببخشیم؟
با توجه کردن شروع کنید. حضور افراد را در هر هفته پیگیری کنید. پس از غیبت، با ملایمت پیگیری کنید و خودتان این کار را انجام دهید، نه اینکه آن را به دیگران بسپارید. روابطی حقیقی میان رهبران و نوجوانان ایجاد کنید و در صورت لزوم، والدین را نیز در جریان بگذارید. جوانان در جایی می‌مانند که کسی آن‌ها را بشناسد و متوجه غیبتشان بشود.
وقتی نوجوانی دیگر نمی‌آید، چه کسی باید پیگیری کند؟
رهبر جوانانی که از قبل آن‌ها را می‌شناسد. پیامی از سوی کسی که آشناست، به معنای مراقبت تلقی می‌شود. تماسی از طرف رهبری ارشد، به معنای بروز مشکل است. شبان حمایت می‌کند و در صورت نیاز، وارد عمل می‌شود.
آیا باید با والدین تماس بگیریم؟
معمولاً بله. مهربان باشید و اتهام نزنید. بسیاری از والدین نمی‌دانند که فرزندشان دیگر در جلسات شرکت نمی‌کند. اگر به وجود مشکلاتی در خانه مشکوک هستید، ابتدا با شبان خود صحبت کنید و از خط‌مشی حفاظتی کلیسای خود پیروی نمایید.
اگر به افسردگی یا خودآزاری مشکوک باشیم چه؟
آن را جدی بگیرید. در صورت امن بودن شرایط، والدین یا سرپرستان را درگیر کنید، دستورالعمل‌های حفاظتی خود را دنبال نمایید و آن‌ها را به دریافت کمک حرفه‌ای از پزشک یا مشاور تشویق کنید. در شرایط اضطراری، با خدمات اورژانس محلی تماس بگیرید.
حتی یکی از آن‌ها را از دست ندهید
عیسی درباره کسانی که پدر به او بخشیده بود، فرمود که «هیچ‌یک را هلاک نکنم» (یوحنا 6:39). هیچ‌یک از ما نمی‌توانیم این بار را به تنهایی به دوش بکشیم. اما در کنار هم، با رهبرانی هوشیار و ابزاری که به آن‌ها نشان می‌دهد چه کسی غایب است، می‌توانیم پیش از آنکه صندلی خالی دائمی شود، به سراغ آن نوجوانِ ساکت برویم.
اگر مایلید در تشخیص اینکه چه کسی در خدمت جوانان شما حضور دارد و چه کسی غایب است کمک بگیرید، می‌توانید Velyora را به‌رایگان شروع کنید] و کد QR خود را در عرض چند دقیقه آماده نمایید.